Um lagið
Hér er velt upp spurningunni hvort það skipti í raun máli fyrir lífsgæðin hvernig maður hagar sér og hvaða vini maður velur sér. Kannski væri einfaldlega betra að slappa aðeins af? Boðskapurinn er sá að það sé hreinlega óhollt að strita of mikið, en eitt stendur þó upp úr: Enginn tekur ábyrgð á þinni heilsu eða hamingju nema þú sjálfur. Þú getur lesið allar sjálfshjálparbækurnar í heiminum, en á endanum er enginn sem sér um framkvæmdina nema þú.
Þetta er engin ný speki, enda má finna uppskriftina að góðu lífi í gömlum skrifum ef maður nennir að glugga í þau. Lagið er hins vegar litað lúmskri kaldhæðni. Á meðan viðlagið ómar um hjörtu sem slá saman, kemur í ljós í lokin að lófatakið sem heyrist er í raun kveðja til einstaklings sem er gjörsamlega útbrunninn. Vinirnir fagna hetjunni sem stóð sig svo vel í stritinu, en raunin er sú að hún valdi líklega auðveldu leiðina: að slá nauðsynlegum lífsstílsbreytingum á frest þar til það var orðið um seinan. Eftir liggur úrsérgengið flak.